วัยชรา คิดถึงอดีต



เขียนไดอารี่มาพักแล้ว แต่ไม่ค่อยได้เขียนอะไรเกี่ยวกับตัวเองเลย

เพิ่งเริ่ม มาสนุกกับการเขียน ก็ตอนที่ตั้งท้องอลิซ และยิ่งสนุกขึ้น

เมื่อเขียนไป เอารูปหนูมาอวดไปด้วย


เมื่อเช้าขับรถมาทำงาน รถติดเหมือนเคย แต่ใจลอย นั่งคิดถึงเรื่องที่คุยกับนาโอะ เมื่อคืน

เลยรู้สึกว่า วันนี้ ขอมาอัพ เรื่องของตัวเองบ้าง นิดหน่อย ให้เพื่อนๆ ได้รู้จักกัน





จริงๆแล้ว เราไม่ได้ชื่อหมูหวาน หรอกค่ะ ^^

ชื่อเล่นจริงๆ ชื่อ "วัน" เป็นชื่อที่มาจากชื่อจริง แต่ด้วยความที่ไม่คุ้นชิน

กับการเปิดเผยตนเอง ในโลกไดอารี่ออนไลน์ หรือ โลกอินเตอร์เนท

เราก็เลย ใช้ ชื่อหมูหวาน แทน เพราะหมูหวาน เป็นฉายา ที่รุ่นพี่ สมัยเรียนตั้งให้

ตอนเป็นวัยรุ่น ค่อนข้าง อวบ แก้มยุ้ย 555 ตอนนี้ก็ยังอวบอยู่

แต่แก้มไม่ยุ้ยแล้วให้ลูกยุ้ยแทน แต่หมูหวาน ก็ยังเป็นชื่อที่เหมาะกับเราอยู่ดี (คิดว่างั้นนะ)


ส่วนเรื่องที่จุดประกาย ทำให้อยากเล่า ก็ตามประสา คนเข้าวัยชรา อิอิ

เมื่อคืน นัดกับนาโอะ เพื่อนสนิท ชาวญี่ปุ่น ที่คอนโด

หลังจากอลิซหลับไปแล้ว ป๊ะป๋า เข้าเวรยามแทน เราก็ซิ่งรถไปหานาโอะตามนัด

ไม่ได้ใช้เวลา ด้วยกัน ตามประสา girls มานานแล้ว นาโอะคงดีใจ

เพราะเธอคอมเพลนบ่อยครั้ง ว่าที่เธอยอมจากญี่ปุ่นมาไทย ด้วยใจรักเมืองไทย

อย่างนึงล่ะ แต่ที่สำคัญอีกข้อ ก็เพราะที่เมืองไทย มีเราอยู่

แต่ว่าพอเธอย้ายมาอยู่ที่คอนโดเดียวกันกับเรา (คนละห้อง) เราก็ขายคอนโด

แล้วก็ไปซื้อบ้าน แต่งงานไป ทำให้เธอแอบเศร้า แล้วก็คิดว่าเราตีจากไป 55555

ฟังดูเหมือนคู่รักกันเลย แต่จริงๆ เราเพื่อนที่สนิทกันมาก เหมือนครอบครัว

คุยกันแทบทุกเรื่อง ไม่เว้นแม้แต่เรื่องที่ ไม่อาจจะบอกกับใครได้


นาโอะ บอกว่า สองปีที่ผ่านมา เหมือนกับ เค้าเข้ามาเป็นพยาน

ในเหตุการณ์สำคัญของชีวิตเรา ซึ่งก็จริง ทั้งเรื่อง แต่งงาน และ คลอดอลิซ

ปีหน้าที่จะถึงนี้ นาโอะ กำลังจะจากไป ทำให้เรารู้สึกว่า ปีที่ผ่านมา เราใช้เวลาด้วยกัน

น้อยมาก เพราะเราไม่โสดเหมือนแต่ก่อน ถึงเราจะอยู่ประเทศเดียวกัน

แต่กลับห่างกัน คุยกันน้อยกว่า ตอนที่เค้าอยู่ญี่ปุ่นเสียอีก


เมื่อคืน คุยกันตั้งแต่ สี่ทุ่ม จนเที่ยงคืนกว่า ป๊ะป๋าต้องโทรมาตามด้วยความเป็นห่วง

จริงๆแล้ว เราบอกป๊ะป๋า ว่ามาสั่ง คอมบิ ถ้วยหัดดื่ม ให้อลิซ

แต่นะ ตามประสา เพื่อน ต้องเมาท์กัน ก็เลยคุยกันนาน เกือบ สองชั่วโมง

สั่งของออนไลน์แค่ 10 นาที



เราเจอกันกับนาโอะ ก่อนที่จะรู้จักกับป๊ะป๋า อลิซซะอีก

ต้นปีหน้า นาโอะ จะย้ายไปอยู่ มาเลเซีย (ไม่ยอมกลับญี่ปุ่น)

บอกตามตรง คงคิดถึงมาก มากกว่าตอนอยู่เมืองไทย

เพราะความรู้สึกที่อยู่ใกล้ ก็เลยไม่ค่อยได้ติดต่อกัน คุยกันอาทิตย์ละหนสองหน

ส่ง sms หากันซะมากกว่า

แต่ก่อน ตอนนาโอะอยู่ญี่ปุ่น ยังจะเมลล์คุยกันมากกว่านี้ คุยถึงเรื่องเก่าๆ

และเรื่องใหม่ๆ ที่เราไม่อยู่ในเหตุการณ์ คุยกันเรื่องหญิงๆ

คุย คุย คุย และ คุย



เที่ยงคืนกว่าแล้ว.....นาโอะลงมาส่งเราที่รถ

แล้วพูดว่า ยูได้กลิ่นไม๊ นี่แหล่ะ กลิ่นของเมืองไทย

เค้าได้กลิ่นนี้มาตลอด ตอนกลางคืน และช่วงใกล้สิ้นปี กลิ่นก็แรงขึ้นด้วย

!!!!!!!!!!!!! กลิ่นอะไร ไม่เห็นได้กลิ่นเลย..........เราบอก แล้วหันไปมองหน้านาโอะ

5555 นาโอะ แทบจะฟาดฝ่ามือที่หัวเรา

."ก็กลิ่นนี่ไง ยูไม่ได้กลิ่นเหรอ นอกจากจะอัลไซเมอร์แล้ว ยูยังมีปัญหาที่จมูกด้วย"

เรามองไปรอบๆ คอนโด "คงเป็นกลิ่นของต้นไม้ ต้นนั้นล่ะมั้ง..ต้นปีปน่ะ กลิ่นหอม

ดอกปีบอ่อนๆ น่าจะใช่นะ เมื่อก่อนหลังบ้านปลูกอยู่ แต่จุน (ป๊ะป๋า) โค่นไปแล้ว"

....................................................

เถียงกันพักใหญ่ นาโอะ บอกว่าเป็นกลิ่นเฉพาะของเมืองไทย

แต่เราว่าเป็นกลิ่นดอกปีบ แต่ไม่ว่ากลิ่นอะไร

ชอบอากาศเย็นสบาย สบาย ของคืนเดือนธันวาคมจัง ^___^




พอขับรถมาทำงานตอนเช้า นั่งนึกย้อนถึงเรื่องที่คุยกับ นาโอะ

นึกถึง ตัวเอง ก่อนแต่งงาน

เมื่อก่อน ถือว่า เป็นคนชอบเดินทางคนนึงเลยทีเดียว

ปีปีนึง ไม่รวมต้องไปทำงาน อย่างน้อยต้องมีออกนอกประเทศซะ 1 ทริป

เคยแบกเป้ ไปถึง ฝรั่งเศส คนเดียวก็ทำมาแล้ว (แต่จริงๆ ตั้งใจไปหาเพื่อนที่เบลเยี่ยม

เพื่อนเป็นห่วงมากกก เลยเกาะติดกันเป็นตังเม ไปเยอรมัน ฝรั่งเศส ปารีส

สรุปไปด้วยกันตลอดทริป)

จริงๆ ป๊ะป๋า อยากไปด้วย แต่ติดซ้อมรับปริญญาโท..เล่นเอาเคืองที่เราหนีไปคนเดียว

แต่ทำไงได้ ตั๋วฟรี ไมล์ สะสมการบินไทย จะหมดอายุ ต้องรีบๆแลก 555 (ข้ออ้าง)




มีไปพม่า สิบกว่าวัน กับป๊ะป๋าอลิซด้วย น่าประทับใจมากกกกกกกก

ไปช่วงสิ้นปี นี่แหล่ะ ไปเคาท์ดาวน์กันที่พุกาม ไปดูพระอาทิตย์ขึ้น-ตกที่ทะเลเจดีย์

ไปนั่งรถม้า

ไปมัณฑเล ไปไข้ขึ้นที่ย่างกุ้ง แล้วก็ไป ขึ้นเขา นอนค้างคืน ที่ไจจิโย

เป็นสิบกว่าวัน เป็นทริปที่น่าประทับใจจริงๆ นึกถึงกี่ครั้ง ก็ยังไม่เคยลืม

จนเดี๋ยวนี้ทุกครั้ง ที่พูดถึงทริป ประทับใจ เราก็มักจะคุยถึง ทริป พม่า มากกว่า

หลวงพระบาง

ไปขึ้นภูสอยดาวด้วยกัน (ทริปนี้ เดินไป บ่นไป ขาลง ด่าป๊ะป๋าตลอดทาง ว่าพามาทำไม เหนื่อย โหด ลำบาก เจ็บเท้า 555 ป๊ะป๋าบอกเข็ดมากกกกกกก)

ไปดำน้ำที่สิมิลัน ไปตะรุเตา ตรัง ไป เกาะกูด ไปแม่ฮ่องสอน ไปเชียงใหม่ ไปชุมพร

หัวหิน ที่ประจำ


โอ้ยยยยยยยยยย อยากไปเที่ยวจัง





ป๊ะป๋าเคยบอกว่า เค้าไม่มีดวงเดินทางไกลเกินประเทศเพื่อนบ้าน คงจะจริง

เพราะอย่างทริป ญี่ปุ่น เราก็เพิ่งรู้จักกันใหม่ๆ ตอนนั้น เค้าก็ไม่ได้ไป

ทริปยุโรป ก็ติดซ้อมรับปริญญา (ยังบ่นเสียดายจนทุกวันนี้)

ทริปเวียดนาม (จองตั๋วถูก สายการบินโลว์คอสไว้) แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เดินทาง

เพราะเราต้องไปทำงานที่เกาหลี ป๊ะป๋า ก็น่ารักมากกกกก ยอมทิ้งตั๋วไปเลย

ไม่ไปคนเดียว บอกว่ากลัวเราเสียใจ ที่ไม่ได้ไปด้วยกัน ก็เลยยอมไม่ไปเลยดีกว่า

ไว้ค่อยไปด้วยกัน น่ารักเนอะ ^^



ทริปสุดท้าย ต่างประเทศ คือบินไปพม่ากัน สิบเอ็ดวัน ช่วงปีใหม่ 3 ปีมาแล้ว

หลังจากนั้น เราก็มีบินไปทำงาน ช่วง พ.ค. อดไปเวียดนาม

แล้วปีใหม่ อีกที ก็ไป เชียงใหม่ กับครอบครัวเรา ไปพืชสวนโลกกัน ทริปคนแก่

ู^__^'


จากนั้นไม่นาน เราก็แต่งงานกัน คือ สิงหาคม ปีที่แล้ว แล้วก็มีอลิซทันที

ยังไม่ทันได้เที่ยวด้วยกันต่อ แต่เราก็มีอลิซน้อย ทำให้พับโครงการเที่ยวด้วยกันไปเลย


ทุกวันนี้ เวลาใครรอบตัวไปเที่ยว ลึกๆ ในใจ รู้สึก อยากไปจัง

ยิ่งมีน้องที่เคยทำงานด้วยกันเป็นแอร์ เอาตั๋วราคาถูก ยุโรป มายั่ว ยิ่งน้ำลายหก

แต่ก็นะ ชีวิต เปลี่ยนไปแล้ว ลูกสำคัญกว่า อย่าว่าแต่ออกนอกประเทศเลย

ต่างจังหวัด ยังแทบไม่ได้ไป สวนจตุจักร สยาม ตั้งแต่คลอดลูกยังไม่เคยไปเหยียบ

การเป็นแม่ นี่ต้องแลกมาด้วยอะไรหลายๆ อย่างจริงๆ





ลมหนาว พัดมาแล้ว คิดถึงเป้ (ที่ตอนนี้ไปนอนกองอยู่ในห้องเก็บของ) เป้ใบเล็ก

ใบกลาง และใบใหญ่เบิ้ม...อุปกรณ์เดินทาง เทรกกิ้ง...

คิดถึงพาสปอร์ต ที่เคยขนาดต้องไปเพิ่มหน้า เพราะไม่พอสำหรับตราประทับเข้า-ออก

ประเทศมาแล้ว ตอนนี้นอนนิ่งอยู่ในลิ้นชัก และกำลังจะหมดอายุ


คิดถึงลานเบียร์ หน้าเซ็นทรัลเวิร์ล (ปีที่แล้วก็ไม่ได้ไป เพราะท้อง โชคดีที่ไม่ได้ไป

เพราะคนที่ไป ก็ต้องกลับบ้านอยู่ดี เพราะมีขู่วางระเบิด)


อยากไป ปาร์ก อยากไปตุรกี อยากไปปารีสด้วยกันกับป๊ะป๋า

อยากไปพม่า อีกซักรอบ

ป๊ะป๋า เอง ก็คงอยากไปดำน้ำ ตั้งแต่รักกันมา ฟินคงแห้ง แตก พังไปแล้วแหง




คิดถึงเพื่อนๆ คิดถึงการเดินทาง

แล้วก็นึกว่า ปีหน้า ไม่รู้จะมีโอกาสไปเยี่ยมนาโอะที่มาเลเซียหรือเปล่า



อากาศเย็นสบาย จะวันหยุดยาวๆ เทศกาลปีใหม่แล้ว

เพื่อนๆ ไปเที่ยวไหนกันคะ







ปล. แถม รูปสมัยเจอนาโอะ ใหม่ๆ เอ๊าะๆ ^^


เออ นี่เราก็ยังจำได้ตอนหมูหวานมาเที่ยวที่ยุโรปนะ ตอนนั้นเราก็เพิ่งมานี่ใหม่ๆ ไม่ค่อยรู้เองอะไรมากนักอะ ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยรู้เรื่อง ฮะฮะฮ่า จะสี่ปีแล้วใช่ปะ ที่มาตอนนั้นอะ คิดว่าจำไม่ผิด ((หรือว่าจำผิด เอิ้ก))

เที่ยวไว้รออลิซโตอีกนิดก็ไปด้วยกันได้แล้วนี่นะ อีกแป้บเดียวเอง เด็กๆอะโตเร็วจะตาย ดูจากหลานเราน่ะ งิงิ แป้บๆโตแล้ว

001858
18 ธ.ค. 2551 เวลา 17:07 น.
เห็นด้วยกับพี่อูน ว่ารอให้อลิซน้อยโตกว่านี้นิดหน่อย ก็เที่ยวได้เหมือนเดิมแล้วล่ะค๊า (ถ้ายังไม่คิดจะมีอีกคนอ่ะน๊า)
000293
18 ธ.ค. 2551 เวลา 17:14 น.
ดีจังได้รู้จักหมูหวานหรือวันเพิ่มขึ้น ฮิฮิ
ทริปพม่าเราไปฮันนีมุนกับพ่อไอ้ทิมล่ะ
แต่ไปแบบแบกเป้นะ (ฮันนีมูนทรหด)
ย้ายที่อยู่ทุกคืน และไม่ได้จองก่อน ไปเดินหาเอาดาบหน้าทุกเย็น มันก็สนุกแบบทรหดอ่ะ
(แต่รู้สึกกลัวคนพม่าไงไม่รุ)
พวกเราลงใต้กันก่อน แล้วจะวนขึ้นเหนือ
แต่เกิดสีนามิก่อน ไม่ได้ข่าวหรอกนะ
แต่คนขับสามล้อบอก แล้วเป็นห่วงครอบคัวเรา เพราะก่อนไปพม่า เราไปกระบี่ด้วยกันกับแม่ แล้วเราก็บินจากกระบี่ไปพม่า (แวะกทมนะ) ส่วนแม่อยู่กระบี่ต่อ อยู่พม่าติดต่อใครไม่ได้ เลยตัดสินใจบินกลับก่อนหนึ่งอาทิตย์
ก็เลยอดไปทางเหนือของพม่าเลย
เสียดายทริปนั้นไมได้เขียนไดอารี่ไว้ เลยจำรายละเอียดไม่ค่อยได้ละ

ตอนนี้รอทิมโตอีกนิด จะไปออกทริปตั้งแคมป์กันล่ะ แต่เด๋วให้มันเดินได้ก่อน ขี้เกียจอุ้ม
เอิ๊กๆ

อุ๊ย พอละ ชักจะเมนต์ยาวเกิน
อยากบอกว่า ที่ก้อยรีบแต่งงานเพราะอยากเที่ยวแบบนี่กับแฟนบ้างจัง

แต่พอแต่งปุ๊บก็ดันมีเจ้าเกิร์ดปั๊บ

ซ้ำ ยังปากดีมาก ว่าถ้ามีลูก ชิวิตรอิชั้นก็ไม่เปลี่ยน

แต่ขอบอก ว่ามันเปลี่ยนไปเองแบบธรรมชชาติมาก แบบที่เราไม่รู้จัวด้วยซ้ำ

แต่ก้อนว่า นะ เดี่ยวรอลูกโตอีกสักนิด เราก็สบายแล้ว กระเตงไปด้วยกันนี่แหลพ สนุกดี อบอุ่นอีกต่างหาก

ส่วนถ้าอยากเที่ยวกับสะมีแบบเดินจุงมือกันเหมือนครั่นที่เป็นแฟน ก้อยว่า คงต้องรอให้เค้า โตเป็นหมุ่มเป็นสาว

เที่ยวแบบนั้น ก็คงสนุก และ น่ารักดี
แต่ทรีป อาจจะเป็น ทริปกินเจ ทริปไหว้พระ อะไรทำนองนั้น

ปอลอ... รูปสุดท้าย สวยนะคะ
000573
18 ธ.ค. 2551 เวลา 22:52 น.
รออีกนิดสิคะ แล้วไปเที่ยวทั้งครอบครัว น่าสนุกก่าเยอะเลยนะคะ
001564
18 ธ.ค. 2551 เวลา 23:51 น.
เนอะ เป็นแม่นี่ต้องแลกอะไรหลายๆอย่างเลย แต่แบบเห้นหน้าลูกนี่ชื่นใจยิ่งกว่าอะไรเลยเนอะคะ

ดีจังเลยมีเพื่อนสนิทแบบนี้

เอาไว้หญิงอลิซโตหน่อยค่อยกระเต็งๆๆไปเที่ยวเนอะ คงจะสนุกไปอีกแบบ

000289
19 ธ.ค. 2551 เวลา 02:05 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic